लोटपोट ...

नयना नटवे नर्स झाली...

तेव्हा तोही पोशाख तिनं अगदी तंग, आकर्षक निवडला होता. रेग्युलर चेकअपसाठी आलेल्या विन्या प्रधानला डॉक्टरांनी तिच्याकडे सोपवलं...

ती खुर्चीत बसलेल्या विन्याच्या समोर येऊन उभी राहिली. त्याच्या डोक्यावर हात ढेवून म्हणाली आता अठ्ठ्याऐंशी म्हणा... विन्या तिच्या सुगंधान धुंदावला आणि त्याच अवस्थेत म्हणाला अठ्ठ्याऐंशी.
आता हात त्याच्या पाठीवर ठेवून ती म्हणाली, आता अठ्ठ्याऐंशी म्हणा....

अठ्ठ्याऐंशी,

तीच्या जवळकीनं नादावलेला विन्या म्हणाला.
आता नयनान त्याच्या छातीवर हात ठेवला आणि ती म्हणाली, आता अठ्ठ्याऐँशी म्हणा.
विन्या कसाबासा अठ्ठ्याऐंशी म्हणू शकला..

आता त्याच्या पोटावर हात ठेवून नयना म्हणाली, आता अठ्ठ्याऐंशी म्हणा.
विन्यानं यावेळी अठ्ठ्याऐंशी म्हणायला बराच वेळ घेतला.

मग त्याच्या शेजारी बसून आपला मऊसूत हात त्याच्या हाती देऊन नयना डोळे मिचकावत लाजत, म्हणाली, आता अठ्ठ्याऐंशी म्हणा...

विन्या म्हणाला,

एक............. दोन.................. तीन.............

>>

बंडू बावळेनं विन्याकडे पाहिलं आणि तो पाहातच राहिला... विन्याच्या कानात इयरिंग... विन्याच्या कानात? विन्या तसा फॅशनबाज, केसबिस रंगवणा - यातला... पण कानात रिंगा घालण्याइतपत त्याची मजल जाणं शक्यच नव्हतं.

बंडू विन्यापाशी जाऊन म्हणाला, ''विन्या, लेका तू इतका मॉडर्न झाला असशील, याची मला कल्पना नव्हती. काही म्हण, दिसतंय झकास तुझ्या कानात.''

विन्या कसनुशा चेह-यानं पुटपुटला, ''जाऊ दे ना यार! एवढ्याशा इयरिंगने काय फरक पडतो?''

'' पण एकदम इयरिंग? डायरेक्ट इयरिंग?''

विन्याचा चेहरा उत्तरोत्तर पडत चालला होता... ''अरे यार, त्यात काय एवढं? घालावंसं वाटलं, घातलं...''

बंडूने अगदी उत्सुकतेनं विचारलं, ''अच्छा! मिस्टर विनय प्रधान, मग मला एक सांगा... आपण इयरिंग घालावं, असं तुम्हाला नेमकं केव्हापासून वाटू लागलं?''

'' अं... अं...'' चाचरत, अनिच्छेने भरलेल्या सुरात विन्या उत्तरला, ''माझ्या बायकोला ते माझ्या ऑफिसच्या बॅगेत सापडलं, तेव्हापासून!!!!''

हश्या ...

फुटबॉलच्या गोल पोस्टाजवळ उभे राहून खडूस सरांनी विद्यार्थ्यांना विचारलं, ''या गोलपोस्टपेक्षा उंच उडी मारू शकेल, असा कुणी खेळाडू आहे का तुमच्या टीममध्ये.''
नन्याने लगेच हात वर केला. ''अरे इतकासा टिंपुर्डा तू आणि तू गोलपोस्टपेक्षा उंच उडी मारणार? दाखव उडी मारून,'' खडूस सर छद्मी हसून म्हणाले.
नन्याने एक साधी उडी मारली.
'' हा हा हा हा!'' खो खो हसत खडूस सर म्हणाले, ''ही उडी गोलपोस्टपेक्षा उंच काय रे चिचुंद्या?''
'' हो,'' साळसूदपणे नन्या म्हणाला, ''आता गोलपोस्टला सांगा ना उडी मारायला। तो किती उंच मारतो, ते बघू या!!!!!''

>>

'' डॉक्टर, मी चुकून चावी गिळली आहे माझ्या घराच्या कुलुपाची,'' बंता सांगू लागला, ''काढून द्याल ना ती प्लीज.''

'' कधी घडला हा प्रकार?''

'' साधारण तीनेक महिने झाले असतील.''

'' तीन महिने!'' डॉक्टर उडालेच, ''अहो, मग इतके दिवस काय करत होतात?''

' डुप्लिकेट चावी वापरत होतो. आज तीही हरवली!!!!''

>>

विन्या प्रधान भल्या पहाटे उठला. बायकोची झोप मोडणार नाही, अशा बेताने त्याने जॉगिंगचे कपडे-बूट चढवले आणि पार्काकडे निघाला... खरंतर आज हवा फारच खराब होती. रात्रभर पाऊस पडून गेल्यामुळे सगळा चिखलराडा झाला होता. हाडं गारठवणारा गार वारा सुटला होता. पावसाची पिरपिर होतीच. तरीही विन्याला जॉगिंगला जायचंच होतं. कारणही तसंच होतं म्हणा! ऑफिसातली फाकडू सेक्रेटरी रिटा त्याच वेळी जॉगिंगला यायची ना!

बाहेर पडून पुरता भिजल्यावर विन्याला मोबाइलवर रिटाचा फोन आला, ''डार्लिंग! आय वोन्ट बी कमिंग टुडे!'' बेत ओम फस्स झालेला विन्या कुडकुडत घरात शिरला. त्याने पुन्हा कपडे बदलले. दात वाजत असताना तो पुन्हा बिछान्यात शिरला. त्याच्या चाहुलीने बायकोची हालचाल झाल्यामुळे तिच्या अंगावर हात टाकून तो सदीर्ने घोगरट झालेल्या आवाजात कुजबुजला, ''बाहेर हवा फारच वाईट आहे...''

त्याचा हात खेचून घेत बायको कुजबुजली, ''आणि अशा हवेत आमचं बावळट ध्यान जॉगिंग करायला गेलंय पार्कात!!!!''

त्रास कुणालाच नाही

इथे मुंबईमध्ये जीवाला आराम कसला तो मूळीच नाही.
ट्रेनच्या रिकाम्या डब्यातून ( स्वप्नातल्या ) संध्याकाळी घरी परतल्यावर थोडा आराम करायचा म्हटला तर शप्पथ. थंड झालेला पचपचित चहा घोटभरच पिहून बिछान्यावर थोडा आडवा होताच कळते की लाईट गेली आहे. 'थंडी हवा का झोका' नावाने प्रसिद्ध कुठलाही पंखा शेवटी लाईट नसेल तर तो तरी बिचारा काय करणार. मुंबईमध्ये विज पुरविणार्‍या बेस्टची पण कमाल आहे. बाकी सर्व कामे आरामात चालतात पण माझ्यासारख्या प्रतिष्ठित माणसाने जरा दोन तीन महिने लाईटचे बील नाही तर मेले लगेच विज बंद करतात. अरे मी काय कुठे पळून जाणार होतो, दिले असते महिन्याभराने. इथे घराचे भाडे मी सहा महिन्यानंतर देऊनही घराचे मालक मलच हात जोडतात। आता दोन तीन लाईट बील न भरल्याने यांना काही लाखोंचे नुकसान होणार नव्हते. पण यांना बघवेल तर ना ! लगेच विज कापून टाकली. आता विजच नाही तर टिव्हि तरी कसा बघायचा.
टिव्हि वरुन आठवले. टिव्हिचे सहा महिन्याचे हाप्ते उशिरा दिले तरी त्याचा काही त्रास नाही. इतकेच काय केबलची लाईनपण शेजार्‍यांकडे आलेल्या लाईन वरुन ( चोरुन ) तरी त्या केबल वाल्याचा काही त्रास नाही आणि हे मेले एखाद्या प्रतिष्ठित माणसाला त्रास द्यायला सदैव तत्पर पाण्याची लाईन घरात घेण्यासाठी वर्ष लागणार होते. म्हणून म्युनिसिपालटीच्या पाण्याच्या पाईपमधून गूपचूप एक लाईन माझ्या घरात घेतली.
आता २४ तास पाणी असते. शेजारीपण आमच्याकडेच पाणी भरतात. आता समाजकार्य मी नाही तर आणखी कोण करणार ? आमच्या शेजाऱ्यांचेच उदाहरण सांगतो, पाण्याच्याचे बील भरुनही कधी कधी पाणी येत नाही. पण आमच्याकडे मात्र पाण्याची गंगा म्युनिसिपलटीच्या कृपेने सदैव वाहत असते, ते देखिल एक रुपया न भरता आणि तरीही त्यांना काही प्रॉब्लेम नाही.

स्त्रोत: http://sahajach.com/falatugiri/traas.html
हक्क: सहजच.कॉम