आज माझे, स्वप्न तुटले
एका चिमण्याचे, घरटे मोडले

वाटायचे त्याला, चिमणीने यावे
काडीकाडी जमवलेले, घरटे सजवावे

नव्हती चिमण्याला, कसचीच आस
हवा होता फक्त, चिमणीचा सहवास

चिमणीच्या मनात, वेगळेच होते
चिमण्याच्या घरात, रहायचे नव्हते

चिमणी उडाली, कधीना परतली
चिमण्याच्या डोळ्यात, आसवे उरली

मन आणि घरटे, दोन्ही तुटले
डोळ्यांमध्ये फक्त, पाणी राहीले

कवी: अद्न्यात

एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे
मनाच्या कळीलासुद्धा फ़ुलाप्रमाणे फ़ुलवायच आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तुझे ते टपोरे घारे डोळे
व गुलाबासारखे गाल
तुझे ते ओठ नशिले
आणि मस्तानी चाल
फ़क्त माझ्याच या नजरेणे तुलाच बघायचे आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तुझा तो सुंदर चेहरा
जणू जास्वंदी सोबत मोगरा
तुझे ते सोणेरी रूप
जसे साखरेत मुरलेले तुप
त्यातल प्रत्येक स्वाद मलाच चाखायचा आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तुझे ते लांब रेशमी केस
हलकेच हवेत उडत
तुला झुल्यात बसवण्यासाठी
मन माझे तडपडत
त्या स्वप्नाच्या झुल्यात मला पण झुलायचे आहे
एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे

तु जवळून माझ्या जाताना
येत असे सुगंधी वारा
मनात माझ्या बरसे
जणू पावसाच्या धारा
त्या सुगंधी पावसात तुझ्याच बरोबर भिजायच आहे

एकदा का होईना मला तुझ्याशी प्रेम करायचय आहे
मनाच्या कळीलासुद्धा फ़ुलाप्रमाणे फ़ुलवायच आहे

कवी : अद्न्यात

मी विचारले एकदा

गुलाबाच्या फुलाला
मी विचारले एकदा
कट्यात फुलल्याचा
खेद नाही का तुला

काट्यात फुलल्याचा
आनंद होतोय मला
माझ रक्षण करणारा
काटा हा बोचरा

कमळाच्या फुलाला
मी विचारले एकदा
चिखलात फुलल्याचा
खेद नाही का तुला

चिखलामुळेच राहते
माझी अबाधित निर्मळता
ताठ उभं रहायला
आधार त्यचाच होता

मोगर्यच्य फुलाला
मी विचारले एकदा
रंग नसल्याचा
खेद नाही का तुला

रंग नसल्याची
नाही मला खंत
सुगंधी ओळख सांगतो
दरवळणारा आसमंत

प्राजक्ताच्या फुलाला
मी विचारले एकदा
झाडावरून पडल्याचा
खेद नाही का तुला

फार होतात वेदना
झाडावर सुखतांना
क्षणार्धात मृत्यू येतो
मातीत मिसळतांना

-- हेमंत मुळे