चुकुन तिच्या
प्रेमात पडलो
जीवनातले सुख
गमावुन बसलो

तिच्या अदांनी
मन घायाळ झाले
ह्रदयातचे घड्याळ
जोऱ्यात वाजू लागले

रात्रीची झोप
उडून गेली
दिवसा उजेडी
स्वप्न पडू लागली

प्रत्येक ठिकाणी
तिचा भास होउ लागला
तिच्या आठवणीने
जीव व्याकुळ झाला

एका बेसावध क्षणी
तिला विचारून टाकले
शब्दातून ह्रदय
मांडुन टाकले

न बोलताच
तिने नकार दिला
मैत्री तरी ठेव म्हणत
मी ही प्रतिकार केला

प्रेमात तिच्या
अजुनही झुरतो
तिच्या मैत्रीलाही
तरसतो आहे

नाव तिचे घेण्यात
वेगळीच नशा आहे
कधीतरी हो म्हणेल अशी
वेडी आशा आहे

कवी: अद्न्यात
योगदान : रेशमा

नशीबाच्या हातून हल्ली ठगत नाही

हल्ली मी मलाच शोधत नाही
कुठेच थांगपत्ता लागत नाही

पायांनी किती अंतर कापले
हातांच्या फेऱ्या वरून मोजत नाही

निवडुंग कुठेही जगतो म्हणून
तुळशी शेजारी कुणी लावत नाही

विदूषकाच्या देहात शिरताना हल्ली
दु:खांना सुखाने भागत नाही

तारा तुटताच नुसताच पाहतो
नशीबाच्या हातून हल्ली ठगत नाही

चालाख, जुगारी हातांशी हल्ली
हवा तसा पत्ता वागत नाही

फळ्यावर ब्रम्हज्ञान लिहीलं जरी
फळ्याच्या ज्ञानात भर पडत नाही

@सनिल पांगे

शाळेची आठवण...

आठवतात ते दिवस,
वर्गात जाण्यासाठि धावायचो,
पहिला बॆंच पकडण्यासाठि,
अनेकदा धडपडायचो.

आठवते मला दप्तरातली,
पेन्सिल आणि दुहेरी रेघांची वही,
घ्यायला लागायची ग्रुहपाठावर,
नियमित आई बाबांची सहि.

रोज सकाळि प्रार्थनेला,
वेळेवर हजर राहणे,
मधल्या सुट्टित डबा खाऊन,
धावत मैदानावर जाणे.

हस्तकलेच्या तासाला,
काहितरी उपद्व्याप करणे,
अन वर्गासमोर शिक्षकांचा,
पाठित धपाटा खाणे.

खेळाच्या तासाला जाताना,
एका रांगेतुन चालणे,
अन परत येत असताना,
मित्रांच्या खोड्या काढणे.

सहामाहि परिक्षेनंतर येणा-या
दिवाळिच्या सुट्टिची मजा
आणि त्या सुट्टित बाईंनी दिलेल्या
दिवाळिच्या अभ्यासाची सजा.

वार्षिक परिक्षेच्या वेळि,
येणा-या उन्हाळि सुट्टिची तयारी,
अन निकाल लागल्यानंतर,
बाहेर पडायची आमची हुशारी.

परत नवीन वर्गात जाण्यासाठि,
मनं उत्साहि व्हायचं,
अन पहिला बॆंच पकडण्यासाठि,
पुन: पुन: धडपडायचं......

कवी : अद्न्यात