आयु्ष्यातील काही क्षण
खूप काही देऊन जातात.

काही काही क्षण मात्र
खूप काही घेऊन जातात.

माझ्या आयु्ष्यातील काही क्षण
सगळी सुख घेऊन गेले.

उरली सुरली दु:खे मात्र
माझ्यासाठी ठेवून गेले.

सहजपणे माझ्या दु:खांकडे
मी सुख म्हणून पाहू लागले.

तसं मी मनी धरता
तेही सुख सोडून गेले.

मग मात्र अस्वस्थ मनाने
सारं सारं सोशित गेले.

पाऊस पडून गेलेल्या आभळगत
मन रित करीत गेले.

- सोनाली

ती एक शब्दात उतरती गझल
जी तेव्हाही अधुरीच राहीलेली
ती एक मिटल्या डोळ्याचं बहरत स्वप्न
तीला मी फ़क्त स्वप्नातच पाहीलेली

कधी तीला पावसाची द्रुष्ट लागली
तर कधी एकांताने दगा दिला
कधी तिनं मोठ्या आशेने वाट दाखवली
तर कधी स्वत:च वाटेचा मार्ग बदलला

माझ्या नजरेने, माझ्या ओठच्या शब्दांनी
जशी अवघडलेली ती माझ्या जवळ येताना
तशीच ती तेव्हाही अवघडली त्या शब्दांनी
त्या नजरेनी मागे एकटं मला सोडुन जाताना

शेवटपर्यंत तिची ती मागे परतणारी
सावली पाहतच बराच काळ मी तिथें थांबलो
पाउलांखाली शब्दांचा भरमसाट पाचोळा
अन त्या पानासारखा मीही कोराच राहिलो

माझ्या आयुष्याच्या पुस्तकात आता ती
फ़क्त कोमेजलेली एक पाकळी होऊन दरवळते
क्षणा-क्षणाच्या आठवणीचं उदास अस्तित्व
मागे सोडुन आज ती त्या पाकळ्यातच हरवते
आज ती त्या पाकळ्यातच हरवते............

-----चौकट राजा ....सचिन काकडे

उशीर....

हेही असेच होते, तेही तसेच होते
आपापल्या ठिकाणी सारे ससेच होते!

केले न बंड कोणी.. त्या घोषणाच होत्या!
ज्यांनी उठाव केला तेही घसेच होते!

आला न गंध त्यांना केव्हाच चंदनाचा..
सारे उगाळलेले ते कोळसेच होते!

तू भेटलीस तेव्हा मी बोललोच नाही!
तू भेटतेस तेव्हा माझे असेच होते!

होती न ती दयाही.. ती जाहिरात होती!
जे प्रेम वाटले ते माझे हसेच होते!

झाला उशीर जेव्हा हाका तुला दिल्या मी.
मातीत पावलांचे काही ठसेच होते!

कवी: अद्न्यात