हळवं मन

"काय आवडत तुला माझ्यातल..........??"
तु सारख मला विचारतेस.....
मि काहिच बोलत नाहि
म्हणुन मनातल्या मनात हिरमुसतेस......

तुला रुसलेल बघुन मग
मी अजूनच तुला चिडवतो
आणि तुझ्या चहेय्राकडे बघुन
फ़क्त भुवया उडवतो...........

"तशी ठिक आहेस ग..........
पण सांगण्यासारखं नाहिय काहि
नकट नाक, चिमुकले डोळे
आणि रंगाचा तर पत्ताच नाहि.........."

"तरि आवड्तेस तु मला
काळजी करू नकोस,
आधिच छोट्या ओठांना
आणखिन दाबू नकोस......"

मनभर अस चिड्वून
मी तुझ्याकडे बघितल,
पाठ्मोय्रा तुला हात धरून
माझ्याकडे वळवलं........

नजरेला नजर भिडली फ़क्त
आणि हसू माझे ओसरले,
भावविभोर तुझ्या डोळ्यांतून
झरझर अश्रु ओघळले..........

वेडि आहेस का? म्हणतं
मी जवळ तुला घेतल,
तुझे डोळे पुसता पुसता
स्वत:लाहि आवरलं............

बोलायच बरच होत
पण शब्द्च फ़ूट्त नव्ह्ते
मला बिलगलेली तू
माझे काळिज भिजत होते....

पण आज खर सांगू......
तू सर्वाथाने जिंकलयस मला
लाडके......... तुझं हळवं मन
तुझा गुलाम करतं मला..................

लाडके......... तुझं हळवं मन
तुझा गुलाम करतं मला.........

कवी : अद्न्यात

नविन बहर - रेश्मा

जगण्याला माझ्या
अर्थ नवा आला होता
खुंटलेल्या त्या दिशांनी
सुर्य नवा पहिला होता......

कोमेजलेल्या त्या क्षणांचा
बहर असा पहिलाच होता
नकळत फुलले कमळ मनाचे
जणू नवा पल्लव फुटला होता

शुभ्र धूक्यात धुंदलेली
कोमलशी पहाट होती

सप्त सुराने रंगलेली
सांज सावली ही दाट होती

कातरलेल्या त्या क्षणाची
मी ही एक सावली होती
आसवात भिजलेल्या पापण्याची
गोष्ट ती निराळीच होती

खळखळत्या लाटे सारखी
मधुर अशी तुझी हाक होती
त्या हाकेला साद देणारी
ओढ मनाची पाक होती

स्वैर मनाने गुंतलेली
अशीच तुझी साथ होती
कवटाळुन अश्रूंना सजलेली
अशीच माझ्या जीवनाची बाग होती...

-- रेश्मा

हार - सचिन काकडे

लवती बहार आहे, तरीही नकार आहे
दडती श्वास लहरी, मनही फरार आहे

तशीच नजर लपते, नयनी तुला गं जपते
परी मी धुकेच ठरतो, मी आरपार आहे

रुसली नभात रात दिसली दिव्यात बात
जळती वातही ओली, अंधार फार आहे

आभाळ लख्ख वाजे, सखी हळुच लाजे
चांदणे घरात फिरती उघडेच दार आहे

हा कोठला प्रवास? होतो मलाच भास
क्षणीकाचीच स्तब्धता, पुन्हा थरार आहे

मदमत्त लाट येते, पाउल वाट होते
करते उरात घाव, 'कळ' ती पहार आहे

कळतो मलाच खेळ, छळतो मलाच खेळ
सरताच डाव हाही माझीच हार आहे

--सचिन काकडे

डॉक्टर...

गेल्या आठवड्यापासून मेली माझी दाढ दुखू लागली आणि आयुष्यात पहिल्यांदा मी दाताच्या डॉक्टरची पायरी चढले .

रिसेप्शनमध्ये बसले होते , तर सहज नजर डॉक्टरांच्या डिग- यांच्या सटिर्फिकेटांवर गेली . त्यांचं पूर्ण नाव वाचून मी तर गारच पडले . नंदकिशोर प्रधान ...

म्हणजे आमच्या शाळेतल्या वर्गाचा हीरो . गोरा गोरा , उंचापुरा , कुरळ्या केसांचा राजबिंडा मुलगा . आता खोटं कशाला सांगू , माझ्यासकट त्या वर्गातली प्रत्येक मुलगी मरत होती नंदूवर . या वयात छातीची धडधड वाढलीच माझ्या ... ... आत गेले आणि नंदूला पाहून चाटच पडले .

डोक्यावरचे केस मागे हटले होते . लहानपणचे गोबरे गाल आता फुगून गोल गोल झाले होते . पोट सुटलं होतं . निळे डोळे चष्म्याआड झाकले गेले होते . तरीही त्याचा रूबाब कायम होता . त्याने मात्र मला ओळखलं नव्हतं . तपासणी झाल्यावर मीच त्याला विचारलं ,

' लहानपणी तुम्ही आपटे प्रशालेत होतात का ?'
' हो .'
' दहावी कधी झालात ? सिक्स्टी सिक्सला का ?'
' अगदी बरोबर ! पण , तुम्हाला कसं कळलं ?'
' अहो , तुम्ही माझ्या वर्गात होतात ,' सांगताना मी चक्क लाजलेच ... ...

तर तो टकल्या , ढापण्या , ढोल्या , थेरडा नंद्या विचारतो कसा ,
' कोणता विषय शिकवायचात तुम्ही मॅडम !!!'