एकटेच शब्द माझे
सोबतीला सूर नाही
दाटले डोळ्यांत अश्रू
पण आसवांचा पूर नाही

हाच आहे तो किनारा
येथेच होती भेट झाली
अन् संपली जेथे कहाणी
तोही पत्थर दूर नाही

तू जिथे असशील तेथे
पौर्णिमेचा चंद्र नांदो
आंधळ्या माझ्या नभाला
चांदण्यांचा नूर नाही

ही मेजवानी चालली
माझाच केला घात त्यांची
पंगतीला या बसावे
मी एव्हढा मजबूर नाही

रात्र त्यांची झिंगलेली
पण आत्मे अस्थिर झाले
शांत आहे झोप माझी
अंतरी काहूर नाही....

पाठ वळता वार करता,
अन् तरी हसता कसे?
वार होता पाय धरने
या दिलाचा दस्तुर नाही...

तू नको पुष्‍पांस वाहू
माझिया थडग्यावरी
थडग्यातला मृद गंध माझा
मी फुलांना आतुर नाही...

त्या तुझ्या नजरेत होता
तारकांचा जो सडा
त्या तारकांनी घात केला
अन् घाव ही अलवार नाही...

मी जरी निष्पराण झालो
आत्मा जागेल हा,
वार्‍यासवे हरवून जाण्या
तो कुणी कापूर नाही...

दाटले डोळ्यांत अश्रू
पण आसवांचा पूर नाही..

-सौमित्र साळुंखे.