आनंदाचा एक अश्रू ..
ओघळला डोळ्यातून
जेव्हा हळूच घेतलेस तू
मिठीत जवळ ओढून ..

ओठांनी तुझ्या टिपलास
जेव्हा अलगद तो थेंब
नव्हते अंतर जराही ..
दोन जीव जणू झाले एक

वाटले हा मोहक क्षण,
असाच इथे थांबून रहावा
नको आता तुझ्या माझ्यात..
पुन्हा कधी दुरावा

सहवासात तुझ्या फ़ुलली अशी
कोमेजलेली ही कळी,
अचानक एखाद्या रात्री जशी
बहरून यावी रातराणी ..

हरवूनी तुझ्या बाहूपाशात ..
झाले रे मी परिपूर्ण
जीवनास अर्थ लाभला माझ्या,
देऊनी तुला सर्वस्व !

--- श्वेता पोहनकर