ती जाताना "येते" म्हणून गेली
अन जगण्याचे "कारण" बनून गेली...

म्हटली मजला मनात काही नाही
पण जाताना मागे बघून गेली...

ितच्या खुणेची चंद्रकोर ही गाली
वार नखाचा हलके करून गेली...

घडे क्षणांचे िरते असे केले की
देहसुखाचा प्याला भरून गेली....

कळते हा बगीचा का फुलला माझा
काल म्हणे ती दारावरून गेली...

तसे पाहता पाउस िततका नव्हता
कळे न का ती इतकी िभजून गेली....

-- प्रसाद शिरगांवकर
योगदान: अभिजीत धुमाल