आलीस तू सामोरी अन् काही शोधयाचे राहून गेले
तुझयात गुंतताना जग आठवायचे राहून गेले !!

जाणलेस नजरेतुनी तू गे हृदय हे माझे
ठरवलेले बरेचकाही मग बोलायचे राहून गेले !!

तुझ्या ओलाव्याने गहीवरला वैशाख माझा
गेलो हम्सुन की हळवे रडायचे राहून गेले !!

सोबतीने तुझ्या भासले चांदणे भर उन्हातही
स्वप्न त्या दवाचे धुक्यात पहायचे राहून गेले !!

तू झालीस सावली अगदी कोरडया रात्रीही
तुझ्या बेरकी वीरहात झुरयाचे राहून गेले !!

छेडलेस तू असे तरंग आले सूरत जगणे
उगाच तेच ते बेसुरे गीत गायचे राहून गेले !!

कळले तुला सारे मर्मबंध हे भावनांचे
तू दीलेस सढळ जरी काही मागायचे राहून गेले !!

सहज उधळलेस तू रंग या बेरंगी जगण्यात
रंग मग ते इंद्रधनुचे मोजयाचे राहून गेले !!

कवी: प्रशांत शिरगावकर