मुखोट्यांनी घेतली एकदा दुखोट्याची सभा
खरा चेहरा अंधाराच्या आधाराने उभा

सभेपूर्वी उभे दोन मिनटं मौनासाठी
खरा आसुसलेला मौनव्रत सुटण्यासाठी

मुखोट्यांची दुखोट्याची सफ़ेद वस्त्रं भारी
खर्‍याला तर वस्त्रच नाही पंचाईतच सारी

गोड गोड स्तुती सुमनं होते सारे उधळत
खरा मात्र बसला होता कटू कारलं चघळत

"यांच्या वाचून सारं जग सुनं सुनं झालं "
ऐकून त्यांचं बोलणं याचं कुतुहल जागं झालं

हळू हळू कंटाळुन गर्दी लागली पांगू
संध्याकाळचे "बेत" जो तो लागला आता सांगू

खरा एक फ़ूल घेऊन फ़ोटोपाशी गेला
स्वतःचाच चेहरा बघून हादरुन पुरता गेला

मु"खोट्या"नी घेतली होती दु"खोट्या"ची सभा
खर्‍याला अंधाराचाही उरला नाही सुभा

- सुनिल सामंत