जीव की प्राण तु माझा, श्वासात मला घेशील
विरघळून माझ्या प्रीतरसात .. एकरुप मला होशील..

मी सर पावसाची श्रावणात सरसरलेली
तेव्हा ओघळताना अलवार , देह वलयाचा होशील...

नाचेल मी धुंद बेधुंद गाण्यात तुझ्या
तेव्हा मज चेतना द्यावया, सोबतीचा नटराज तू होशील...

स्वप्नात सजेन मी , परीसमान शृंगारेल मी
तेव्हा माझे मलाच लाजवाया, आरसा तू होशील...

बोचर्‍या गुलाबी थंडीत, झूळूक लहरी होईन मी
तेव्हा मज सावराया, उबदार शाल मिठीची तु होशील...

तेल चित्रात तवंग त्या रंगाचे होईन मी,
तेव्हा मला बोटांनी रेखाटून,चित्रकार तु माझा होशील ?

जाउदेत राया आता नको आधार ह्या शब्दांचा,
पुरे झाला खेळ भावनांचा, सोडून जग कल्पनेचे अस्तित्व माझे होशील.. ?

-- आ.. आदित्य..