गुंजलेच होते नाद आठवांचे
की समोर ही सांज आली
छेडतच होतो सुर सावल्यांचे
की समोर ही सांज आली

मनाच्या अथांग सरोवरातल्या
तरंगांचा आकार मोडीत
विसरत तुला निघालोच होतो
की समोर ही सांज आली

किरणांच्या मागोमाग जाताना
घरटी विसरली काही पाखरं
मार्ग त्यांस दावितच होतो
की समोर ही सांज आली

क्षितीजाच्या भयाने जडलेली
अबोल नजर ही पावलावरी
बोलण्यास ती सरसावतच होती
की समोर ही सांज आली

एकटाच पडलेला सखे
कालचा प्याला हा शब्दांचा
विसळुनी त्यास घेतच होतो
की समोर ही सांज आली

-- सचिन काकडे