एकरूप

प्रिय तुज्या प्रेमात,
मुक्य जाल्या भावना.
शब्दही साथ देत नव्हता
जग्य जाल्या वेदना

दुखला कुरावालाताना
सुखही दिसत नव्हते
तुजी आठावन येताच
अश्रु मात्र ढलत होते

जीत तुज आस्तित्वा
तिथच मला बर वातात
अग्नित उभ राहून सूधा
मन मज शांत राहत

सुख काय दुख काय
शेवटी एकरुपच असत ....

कवी: अद्न्यात