Monday, November 19, 2007

दु:ख
खोदुन, वेचून काढले तरी भसकन,
वर तोंड काढणाऱ्या (गवत) हरळीसारखे..!

दु:ख
हुसकवून लावले तरी
सतऱ्यांदा घरात येणाऱ्या "खुडुक" कोंम्बडीसारखं...!

दु:ख
पोत्यात बंद करुन आडरानात सोडले तरी
आपसुक घरी येणाऱ्या मांजरीसारखे...!

दु:ख
कित्येकदा तुटले तरी
अलगद पुर्ववत येणाऱ्या पालीच्या शेपटीसारखे

दु:ख
माणसांनी विसरवण्याचा प्रयत्न केला तरी
ते फ़क्त माणसाशीच
एकरुप झालेलं दुधातील पाण्यासारखं

--प्रा. विनय चौधरी,
तुळजापुर

No comments:

Post a Comment