तारीख सात :

मी आलो घरी,
अंतर्मुख होउनच..

पण दारात,नेहमीचेच स्वागत !
पगाराच्या दिवशी पत्नीच्या चेह-यावरचे सुहास्य भाव,

कदाचित पहिल्या रात्रीही नसतील इतके !
आणला का? चला आधी घरात, देवाजवळ ठेवा ते !

भोळीच ती, म्हणते पैसा टिकतो अशानं……
क्षणभर अभिमान वाटला,

जुन्याच साडया हरतलिकेला अन पाडव्याला नविन म्हणून वापरणा-या बायकोचा.

सौः- लावू उद्यापासून एकेकाचे ! अगदी शेवटचा रुपया शिल्लक असेपर्यंत,

मी :- शिल्लक तिच्या पुढयात, रुपयाच्या वर्तुळासारखा ! !

आई,

चश्म्याइतकीच वाळलेली !

ह्या महिन्यात जमेल का रे फ़्रेम बदलायला ?

टोचते रे ती ! दो-यां नी बांधून नाही राहत दांडया !

श्रावणात काही वाचीन म्हणते देवाधर्माचं !

मी :- वाचक तिच्या डोळ्यातल्या अनेक श्रावणांचा !

वडिल,
असंख्य आभाळं पाठीवर !

डॉक्टर म्हणतात की फिरायला पाहिजे,

वॉकर जमेल का रे या बजेटमद्ये !

कुलकर्ण्यांइतका भारी नको,

पण पाय दुखतात रे म्हणून !

मी :-शांत आणि सरळ वॉकर सारखाच, पण आतून पार वाकलेला !

आंगणातल्या वाळूवर घट्ट पाय रोऊन मी उभा, अविचल स्तब्ध, मनात उठणा-या असंख्य लाटांना थोपवीत……

पप्पा ! पप्पा !,

आणली का नवी स्कुलबॅग !

“खिशात पगाराच्या ऐवजी मिळालेली शेवटची नोटिस,

….सेवेतून कायमचे कमी करण्यात….

या सुटीत जायच ना पप्पा फिरायला,

किनई समुद्र बघायचाय मला,वाळुमद्ये किल्ले बनवायचेत !

टिचर सांगतात समुद्राचं…..

आई नाही म्हणते,पण जायच ना पप्पा आपण!

म्हणुन त्याने

पायाला मारलेली गच्च मीठी !

थरथरत्या हाताने मी त्याला उचलले!

कोनी सांगावं त्याला,

कि माझ्या पायाखालची वाळूच सरकतेय म्हणून !!!

@ अरुण नंदन (20.08.07)