““ माय ””

याचा साहेबी दिमाख,
घरी फाटक्यात माय.
इथे गाडीतं फिरणे,
तिथे अनवाणी पाय.

नळ पाण्याचा चालतो,
इथला चोवीस तास.
एक थेंब पाण्यासाठी,
तिथे लागतात फास.

याची अस्तरी नाजुक,
नाही सोसत उन्हाळा.
मायमाऊलीचा जीव,
झेले मरण अवकळा.

यांचा कुत्रा पांघरे,
मखमालीची चादर.
माय आसवे पिऊन,
ओढे विटका पदर.

याच्या रंगल्या रात्रीच्या,
ओल्या सुक्या मैफीली.
दीसं राबून राबून,
माय उपाशी निजली.

दीसं राबून राबून,
माय उपाशी निजली. !!!

- अरुण नंदन
(या कवितेने जर काही मने मिळली, काही घरे जोडली तर ती मला पावली असं समजेन)
http://arunnandan.multiply.com/journal