भुताटकी


दिवस पावसाळी आणि रात्र काळोखी
त्या घनदाट जंगलात मुहुर्त मात्र अमावशी
कुठं रातकिड्याची किरकिर, कुठं वटवाघळांची फ़डफ़ड
कुठं कोल्हेकुई तर कुठं कुत्र्यांची रडारड

दूरवर एक पडका वाडा
दिसत होता तिथे प्रकाश थोडा
एक वाट चुकलेला प्रवाशी
पाहून मंद उजेड, पोहोचला तो वाड्यापाशी
वाजवलं त्यानं दार, आपटून दारावर कडी
करकरली बिजागरी, उघडला तो दरवाजा लोखंडी
समोर एक सुंदर स्त्री तारूण्यानं रसरसलेली
मुखावर हास्य आणि दागिन्यानं मढवलेली

बसला तो कोचावर, आणलं तिनं पाणी
पाहिलं त्यानं समोर आरश्यात त्याच्याशिवाय नाही कोणी
समोर तर ती उभी, पण आरश्यात मात्र तो फ़क्त
तेव्हा त्याला दिसलं पाण्याच्या ग्लासात रक्त
पाहिलं त्यानं इकडतिकडं, सगळीकडं रक्तच रक्त शिंपडलेलं
कुठं मुंडकं तर कुठं तुटकं हातपाय टांगलेलं
गळाले त्याचे हातपाय, बोबडी त्याची वळली
आता तिथं नव्हती सुंदर स्त्री तर होती एक हडळी
पडले त्याच्या गळ्याभोवती हात तिचे झाले पांढरे त्याचे डोळे
तेवढ्यात लागले दिवे हसतहसत बाहेर आले सगळे

थोड्या वेळापूर्वी वाटलं होतं त्याला, त्या हडळीचं हे तर रूटीन
पण मग कळालं ते तर होतं एका पिक्चरचं शूटींग

-- सुमंत कांबळे