पाहुणचार...

सोंगे सगळी संपून गेली; सरत तरी ही रातच नाही
अश्या प्रवासा शेवट कुठला; अजून जया सुरवातच नाही

जेव्हा होतो घेणारा मी; दोन करांनी घेतच गेलो
वेळ आली जेव्हा देण्याची; कळले मजला हातच नाही

शिशिरामध्येही गाणारा; कोकीळ होता एक खुळा
स्वप्न भंगले त्याचे आता; वसंतातही गातच नाही

काय करू मी पेटवले घर; उजेड गावाला देण्या
शोभेचे रे दिवे चहुकडे; आत तयांच्या वातच नाही

कितीक पडलो, रडलो, हरलो; तरी खुमखुमी आम्हा किती
"शहाणपणा" हा शब्द आमुच्या; शब्दांच्या कोशातच नाही

मार्ग निवडला तूच असा की; एकही पथछाया ती नसे
सर्वे ॠतूत्‌ पायांना चटके, केवळ ह्या ग्रीष्मातच नाही

आहे माझा पाहुणचारच; खास असा की काय करू
माझ्या घरी जे दुःख येतसे; परत कधी ते जातच नाही

आशिष्‌